برای دخترک قصه های فسانه

گفتی چشم بر هم زنی بازمیگردم

پلک فرو بستم

.

.

.

کنون سالهاست هیچ نمی بینم...

اینهمه سنگینی از کجا بر بغض من آوار شده

که هیچ غروبی به آخرِ هق هق راه  نمی برد!

 .

.

.

می ترسم  از هجوم فردا...

.

.

سرخی نیمه شب تن ات را نلرزانده

کین چنین آرام در بستر ولرم خود خسبیده ای

سوز و سردیِ دیماه روحت را نخراشیده

 کین چنین آرام در بستر ولرم خود خسبیده ای

اگر چنین بود چگونه یارای فرو رفتنت بود در بکارت آن کولیِ خاکستری!

                    آسمان آبستن برف ست و خشکسالی

                                                                  سرخ

.

.

.

صدای ضجه ای آمد...

پیشنهاد می کنم با  بریدا آشنا شوید!

غروب

جمعه

پاییز

.

.

.

-:................!

-:........؟

-:...........................!

نمی گویم از دیروز که حتا سایه ام را نیز بخشیدم

و هر روز میکشم  بر دوش ، آیینه یِ روزهایِ از یاد رفته را

فردا کو ؟ که نتوان تاخت و نه توان پا پس....

 بیداری کو؟ زین خواب بی رویا

  هیهااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااات

هنرِ من نبود هم نفسیِ ارواح ، کین چنین هولناک ،

 دست و پای میزنم در دامِ ابدیِ بدرود.

پاییز است   اینجا   هر لحظه

پاییز است   اینجا   هر لحظه

پیش از آنکه شب شوی و نا پیدا ، اگر دیده بودمت!

                                             اگر دیده بودمت!

نمی جستم از خاک ، نشانِ چشمانت را ، هرگز.  هرگز.

 فراموش کردمت. اما سایه ات  ماند در افق نگاهم

آسوده خیال ،  هیچ شدی در بی زمانیِ مطلق

 لا به لای شنهای ماسیده ی ساعتم

و

هر لحظه

هر لحظه

هر لحظه

پاییز ماند.

دیگر می شود از اینجا رفت

بهانه ای نیست برای نشخوار ابرهای خونین و دفن نطفه های سرگردان

که  از راه مانده منم

- راستی مگر ساعت چند است که بوی خیانت می آید ؟-

به خطا رفتم که در خاطره ها گم شدم

و همراه راهی نشدم

دیگر از اینجا باید رفت و پنجره ها را بست

                                     می خواهم در آغوش صلیب بخوابم...

تقصیر آینه نبود که قدیسه نبودم

و هر روز خلق میشدم در نگاه تو.

چشمانم در سایه ی  وهم تو بود که دیده نشد هرگز.

چشمانی محو در هاله ای از ترس.

تقصیر مرگ نبود که تو عشقبازی را از عاقله های کنار پل آموختی

و فهمیدی رویا های مادرت را تعبیری نیست.

از این بی فایده تر نبود مرگی برای تصویر من.

پیش از هزار سال بدگمانی باید میگریختی.

در این لحظه ای که از آن ِ من نیست

در این شهری که برای من نیست

در این سکوت که از کلام من نیست

                                                    مگریز.

دشمن ما زندگی بود   و  توهم ِ ابدیت

به آینه نگاه مکن

مرا بشکن تا دوباره زاده شوم

آن شب

جز رفتگران  هیچ کس شاهدمان نبود

که چه میکشیدیم بر دوش

در آن راه رو به افول...

هااااای مرد نارنجی جارویت را با دلواپسی ام تاخت میزنی ؟

می دانم که میزنی

هر شب به یادِ گلرخِ آنسویِ دیوارِ گذشته ها

زخمه بر ساز ناکوکی که از پدر ارث بردی.

صدایت را میشناسم و نگاه مردی را که سالهاست

مرا از پسِ عینک خاک آلودش پرستیده.

میترسم از آن دم که بارانی ببارد و عریان دیده شوم

صدایی می آید......

پ.ن: نام شعر برداشتی ست از کتاب ایتالو کالوینو ( شبی از شبهای زمستان مسافری)

به بهار ِ بی باران میمانی

بیگاه ، میان بورانِ سنگ و سرما شکوفه میدهی.

هیهات

چرا در این ضیافت ماتم زده ،کسی سلامی مهمانت نمیکند